Vrline ovog dela su brojne i postojane. Krasi ga, ne samo odmerenost, sažetost i pitkost kazivanja, već i očuvana autentičnost jezika i konstruisanih dijaloga. Naročito lične drame Knjaza, njegovih sekretara Dimitrija Davidovića i Stefana Radičevića, pa i srpskog diplomate Mihaila Germana. Celina Popovićevog spisa – šarmantnog, sočnog i napetog, ujedno bolno tragičnog – protkana je logikom zaokruženih smenjujućih slika sa čvrstom istorijskom podlogom, a opet, umetnički oblikovanih sa likovima koji su „živi“ i pamtljivi. Aktuelnost i poenta drame su očiti. Analogije sa sadašnjim vremenom – na prvom mestu načelna srbijanska dilema „zapadna Evropa ili Istok“ u vrednosnom i političkom smislu, kao i kult političkog vrhovnika – traju. Rečju, evropski vetrovi vazda donose novo seme, a ono se teško prima u Srbiji. I onomad, i danas.