U Pantologiji novije srpske pelengirike (1920) i Novoj pantologiji pelengirike (1922) Stanislav Vinaver parodira Antologiju novije srpske lirike Bogdana Popovića. U ovoj duhovitoj i satiričnoj knjizi autor nam pokazuje da parodija može biti oblik ozbiljne kritike tako što ismeva tadašnje književne mode, ukalupljene poetske forme i estetski dogmatizam svog vremena. Vinaver je sa neverovatnom lakoćom oponašao, preuveličavao i dovodio do apsurda tipične osobine umetničkog izraza najznačajnijih srpskih književnika – Dučića i Rakića, Andrića i Crnjanskog, Pandurovića i Disa, Isidore Sekulić, a nije propustio ni da se podsmehne sam sebi.