Objavljena 1913. godine Vinaverova predratna zbirka „Priče koje su izgubile ravnotežu” nalazi se u okviru ranog piščevog korpusa. Ona zauzima znatno mesto u kontekstu oblikovanja stvaralačke poetike koja teži izrazitije antitradicionalnim, poetički „anarhičnim”, avangardnim književnim ostvarenjima.
Između poetskog i proznog izraza, moderne i avangarde, tradicije i inovacije, mitološko-fantastičnih okvira i stvarnosti, ova zbirka kratkih priča izmiče preciznim klasifikacijama i gubi ravotežu konvencionalne nedvosmislenosti – žanrovske, stilske, fabularne, semantične. Vinaverove „Priče” stoje na graničnoj poetičkoj poziciji i epohalnoj razmeđi, nagoveštavajući put kojim će autorova, ali i – šire posmatrano – srpska proza krenuti u narednim godinama i decenijama.
Stanislav Vinaver (1891-1955) bio je srpski pisac, novinar i prevodilac. Studirao je matematiku, fiziku i muziku na Sorboni; začetnik je ekspresionizma u Srbiji. Vratio se iz Francuske 1912. godine da bi postao dobrovoljac u srpskoj vojsci; bio je jedan od 1.300 kaplara, poručnik u slavnom Đačkom bataljonu, prošao je golgotu preko Albanije.
Zajedno sa Todorom Manojlovićem osnovao je čuvenu biblioteku Albatros. Prevodio je sa francuskog, engleskog, ruskog, češkog, poljskog i nemačkog.
Najpoznatija Vinaverova dela su: „Priče koje su izgubile ravnotežu”, „Varoš zlih volšebnika”, „Gromobran svemira”, „Čuvari sveta”, „Ikarov let”, „Ratni drugovi”, „Evropska noć”, „Jezik naš nasušni” i kao kruna njegovog razmišljanja o srpskom jeziku – „Zanosi i prkosi Laze Kostića”.